A A+ A++

O Muzeum

MAZOWIECKIE CENTRUM METALURGICZNE

Mazowieckie Centrum Metalurgiczne to jeden z największych ośrodków hutniczych doby starożytnej na terenach „barbarzyńskiej” Europy. Termin ten określa grupę około 240 stanowisk archeologicznych zlokalizowanych na obszarze
300 km² na zachodnim Mazowszu. Na tym terenie zarejestrowano ślady masowej produkcji żelaza prowadzonej przez ludność kultury przeworskiej, które pochodzą z młodszego okresu przedrzymskiego i okresu rzymskiego
(II wiek p.n.e. – IV wiek n.e.).

Osady, pomimo dużego zróżnicowania pod względem wielkości, liczby i charakteru odkrytych na nich zabytków oraz śladów działalności produkcyjnej, reprezentują dwa zasadnicze modele. Pierwszy to stałe bądź sezonowe stanowiska mogące samodzielnie zaspokajać podstawowe potrzeby lokalnej społeczności – miały one powierzchnię od kilkunastu arów do 10 ha. Drugi model obejmuje miejsca krótkotrwałej działalności ludzkiej, które stanowiły ich bezpośrednie zaplecze, czasami bez śladów prowadzenia działań metalurgicznych.

Łączna liczba pieców na terenie Mazowieckiego Centrum Metalurgicznego wynosi od 120 tys. do 150 tys. W prawdopodobnie największej osadzie ośrodka – Milanówku-Falęcinie – ich liczbę oszacowano na 15 tys. Osady w Brwinowie, Parzniewie i Pęcicach liczyły nieco mniej, ale również po kilkanaście tysięcy pieców, na terenie osady w Biskupicach odkryto ich około 3,5 tys. Na pozostałych stanowiskach należy się spodziewać od kilkudziesięciu do kilku tysięcy pieców. Produkcja hutnicza w poszczególnych miejscach była dość zróżnicowana, jednak jej rozmiar i poziom organizacji są wyjątkowe w skali „barbarzyńskiej” Europy.

ZOBACZ ZDJĘCIA MCM